Ik weet niet of ze daar in het noorden een paar jaar geleden iets in het water hebben gedaan, maar we worden op het moment overspoeld door een golf van Scandinavische fictie. Waar mijn ouders bijvoorbeeld aan het begin van deze eeuw nog regelmatig door Venetië struinden dankzij de crimischrijfsels van Donna Leon, ploeteren zij nu door Zweedse sneeuw aan de hand van de verhalen van inspecteur Wallander, geschreven door Henning Mankell. De nieuwste hits komen op het moment uit Denemarken, uit de pen van Jo Nesbo: lijvige boeken als ‘De Schim’ liggen prominent in de boekhandel. En wat te denken van de sensatie van de Milleniumtrilogie van overleden schrijver Stieg Larsson, waar Bond-acteur Daniël Craig zich aan heeft verbonden voor het witte doek. Het moge duidelijk zijn; Scandinavië is ons favoriete nieuwe gebied voor fictieve avonturen.
Waar misdaad goed vertegenwoordigd is in de Scandinavische fictiecultuur, wordt nu ook geprobeerd om de politiek ‘sexy’ te maken. En de poging van de televisieserie Borgen is uiterst geslaagd. De serie over de Deense nationale politiek wordt gemaakt door de bedenkers van Forbrydelsen, in ons land beter bekend als The Killing. Het succes dat The Killing – de moderne versie van ‘Who killed Laura Palmer?‘ – was in Nederland, wordt nu herhaald met Borgen. In Borgen wordt kersverse minister-president Brigitte Nijborg gevolgd tijdens de worstelingen die de politiek met zich meebrengt: steggelen over begrotingen, constante media-aandacht maar ook de druk op het privéleven. Maar de serie kijkt verder dan alleen de minister-president; alle factoren die een rol spelen bij de hedendaagse politiek komen aan bod: van spindoctors die haar er aan herinneren te glimlachen voor de camera tot televisie en roddel- en achterklap in tabloids.
Waarom kijken Nederlanders zo graag naar de strubbelingen van Nijborg? Naast het feit dat Nijborg één van de knappere premiers van onze wereld is natuurlijk, wekt haar voortdurende balans tussen idealisme en realisme een zekere sympathie op. Nijborg is een politica die niet per sé zegt wat het goed zal doen bij de stemmers: ze heeft bij het slotdebat van de verkiezingen bijvoorbeeld een jurk aan die haar spindoctor niet goedkeurde. En ze geeft voor de camera’s eerlijk toe dat ze enkele kilo’s te zwaar is geworden voor haar mantelpakje. Aan de andere kant is ze realistisch in het spelen van het politieke spel; onderhandelen over baantjes en begrotingen om haar coalitie bij elkaar te houden. Als Nederlandse politiekafficionado herken je veel van onze Nederlandse politiek in de afgeschilderde Deense variant.
Borgen in Nederland: Het Torentje?
Dat dwingt mij te vragen: waar blijft onze eigen versie van Borgen? Borgen toont aan dat politiek niet suf en saai hoeft te zijn, zo’n serie is een mooi vehikel om de verschillende standpunten over bepaalde onderwerpen duidelijker te maken aan de kiezer dan in menig politiek verkiezingsdebat met oneliners wordt getracht. Bovendien schrijft het script voor de Nederlandse versie zich eigenlijk vanzelf: mysterieuze onderhandelingen in het Catshuis, de karaktermoord op de leider van de Partij van de Arbeid en een Partij voor de Vrijheid die buitenlandse staatshoofden beledigt. Op papier mag het onder water zetten van een Zeeuwse polder dan weinig spannend zijn, maar in Borgen zou het must-see tv opleveren.
Steven heeft zijn master in Communicatie & Beïnvloeding afgerond en werkt nu als webredacteur bij online communicatiebureau Presenter. Heeft de heilige drie-eenheid van Appleproducten op zijn bureau: iPhone, iPad, Macbook. Geniet van de nieuwe mogelijkheden om de (Amerikaanse) politiek via sociale media te volgen.