De mannen in het zwart staan natuurlijk in ons culturele geheugen gegrift. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat Will Smith en Tommy Lee Jones strak in het pak op het bioscoopscherm te zien waren, maar de eerste Men in Black film (MIB) is toch al vijftien jaar geleden. Toentertijd was de eerste MIB een groot succes; de klassieke good cop/bad cop routine werd in een hilarisch alien-jasje gestoken. Tommy Lee Jones als ‘K’, de knorrige oude diender en Will Smith als de hippe, jonge agent ‘J’ waren verantwoordelijk voor het beschermen van de aarde tegen buitenaardse bezoekers. Want hoewel het gros van de bezoekers aan onze planeet het goed bedoelt, is er altijd wel één te vinden die de aarde wilt vernietigen. De eerste MIB was origineel en grappig en wist bijna 600 miljoen dollar op te halen in de bioscopen.
Men in Black: return of the..dog?
En zoveel geld wil je natuurlijk nog een keer verdienen, dus er kwam een onvermijdelijke MIB II. En dat is waar het mis ging. Want hoewel de film nog steeds een respectabele 440 miljoen dollar op wist te brengen, bleek deze editie toch een stuk minder origineel en grappig dan zijn voorganger. De humor in deel twee van de reeks voelt wel erg ‘gemaakt’. We noemen een pratende hond in een MIB-pak die ‘I will survive’ zingt. Zelfs een korte verschijning van King of Pop Michael Jackson en Lara Flynn Boyle als de eyecandy slash aartsvijand is niet voldoende om de vergelijking met zijn voorganger te doorstaan. Bovendien was Smiths begeleidende nummer ‘Black Suits comin‘ niet zo catchy als het naar de eerste film vernoemde nummer ‘Men in Black’.
Tien jaar bleef het stil rond de mannen in het zwart, maar nu de alien Boris the Animal onze planeet bedreigt, worden de zonnebrillen en buitenproportioneel grote laserguns weer uit de kast gepakt. Will Smith is wat ouder geworden, en Tommy Lee Jones is nu echt oud. Gelukkig wordt daar een creatieve oplossing voor gevonden: tijdreizen!
We’re gonna party like it’s 1969
Normaal gesproken krijgen we hoofdpijn van tijdreisverhalen, door het verstoren van de oorzaak-gevolg beweging: als je iets verandert in het verleden, heeft dat consequenties voor de toekomst etc. MIB III weet het gelukkig simpel te houden en benut het tijdreisaspect ten volle. Josh Brolin speelt op knappe wijze een jongere versie van Jones in 1969. Maar niet alleen de vervanging van Jones door Brolin is een slimme zet. Het jaar 1969 biedt nog veel meer voordelen: zie het als Mad Men meets Men in Black: strakke pakken, oude auto’s. De historische setting is echter meer dan alleen een gimmick: zo maakt de film een duidelijk statement over afro-Amerikanen – waar Will Smith in het heden nog door een klein meisje gezien wordt als de president van Amerika, wordt hij in 1969 aangehouden omdat hij in een te dure auto rijdt voor zijn huidskleur. De historische ster van de film is echter de lancering van de Apollo 11, die Armstrong en consorten naar de maan bracht.
MIB III: supernova of zwart gat?
De vraag natuurlijk: Is MIB III van het niveau van het eerste deel of blijft het vastzitten op het niveau van het tweede deel? MIB III is een duidelijke verbetering ten opzichte van het tweede deel, met een beter verhaal en slimmere humor. Het shockeffect van de aliens is nog steeds wat overdreven, maar dat nemen we maar voor lief. Het mag dan geen hip begeleidend nummer van Smith hebben, Men in Black III is absoluut een degelijke opvolger en zou je in de bioscoop moeten gaan kijken: zeven van de tien popcorntjes.
Steven heeft zijn master in Communicatie & Beïnvloeding afgerond en werkt nu als webredacteur bij online communicatiebureau Presenter. Heeft de heilige drie-eenheid van Appleproducten op zijn bureau: iPhone, iPad, Macbook. Geniet van de nieuwe mogelijkheden om de (Amerikaanse) politiek via sociale media te volgen.