foto Dibi: Bob Bronshoff
Wat een schitterend beeld was het eigenlijk: Groenlinksbuitenbeentje Tofik Dibi zielsalleen in een slecht verlichte kamer op het hoofdkwartier van zijn partij aan de Utrechtse Oude Gracht.
In de uren ervoor is de arme man tot op het bot toe afgebrand door de top van zijn partij. Onder bedreigingen naar het hoofdkwartier gehaald, keihard verteld dat hij ongeschikt geacht werd als lijsttrekker van Groenlinks en met zijn kwaliteiten nooit Kamerlid had mogen worden. Beledigingen als dolksteken die Julius Caesar zijn tragisch einde brachten. Buiten de deuren van het hoofdkwartier klinkt het gegons van persmuskieten die bloed ruiken; een politieke partij in crisis is natuurlijk ideaal materiaal voor eindeloze nabesprekingen in krant en op tv.
Daar zit hij dan, onze gebroken voorvechter voor de democratie, helemaal alleen in zijn darkest hour. Maar dan kijkt Tofik op zijn Blackberry en ontdekt dat hij niet alleen staat. De massa is opgestaan en laat duidelijk van zich horen. Via Twitter hoort en ziet Tofik de mensen schande spreken van het gekunstel van de partijtop – vergelijkingen met het communistische Sovjet apparaat, het smoren van de achterban, talloze verwijten vliegen over de digitale snelweg heen en weer. #Dibigate wordt zelfs een trending topic op Twitter. En dan ben je een hele grote: een prachtige combinatie van geschiedenis en moderne technologie die beide het gewicht van de situatie uitdrukken. #Dibigate is eigenlijk een prachtige tautologie.
Het kan niet anders dan dat je bij de uiting van zoveel solidariteit geroerd wordt. Tofik klimt dan ook in zijn plastic Blackberrytoetsenbord en laat de wereld weten dat hij vocht als een leeuw. Mooier had hij het eigenlijk niet kunnen verwoorden. Tofik de superheld die vecht voor gerechtigheid en democratie, als een modernday Captain America.
Langzamerhand klimt Tofik uit het dal met de wind van zijn Twitterschare in zijn rug. Prominente Groenlinkers verklaren zich voor het oog van de wereld op het medium solidair met Tofik. Zijn concurrente, de huidige fractievoorzitter Jolande Sap, meldt graag de strijd aan te gaan, partij’mastodont’ Femke Halsema schaamt zich voor de hele situatie en het bekendste Groenlinkskamerlid, Ineke van Gent, scheldt haar partijtop uit voor amateurs. Eén voor één staan zij op en roepen als het ware ‘I am Spartacus’: om Tofik het zwijgen op te leggen zullen wij allemaal het zwijgen opgelegd moeten worden. Na Egypte en Iran weer een voorbeeld van hoe sociale media de massa empowert: een lokale variant van regime change.
Zo begint een campagne voor het lijsttrekkerschap op een prachtig dramatische wijze. Waarschijnlijk is het daarmee gelijk ook het hoogtepunt van Tofiks gooi naar de macht, want ik durf gerust m’n geld op Jolande Sap te zetten. Als lijstrekker lijkt Tofik Dibi me inderdaad ongeschikt.
Steven heeft zijn master in Communicatie & Beïnvloeding afgerond en werkt nu als webredacteur bij online communicatiebureau Presenter. Heeft de heilige drie-eenheid van Appleproducten op zijn bureau: iPhone, iPad, Macbook. Geniet van de nieuwe mogelijkheden om de (Amerikaanse) politiek via sociale media te volgen.