Het genre zombiefilms kent vaak een vastomlijnd verhaal. Er breekt een virus uit, waardoor (bijna) iedereen in een wandelende dode verandert. Er is een groepje overlevenden, vaak bestaande uit gillende, blonde dames met hotpants en dappere mannen met kettingzagen. Langzaamaan dunt de groep uit, hetgeen natuurlijk gepaard gaat met het nodige bloedvergieten. De serie The Walking Dead voldoet aan veel van deze kenmerken, maar is op een aantal punten minder stereotiep. Hieronder volgen vijf redenen (spoilervrij!) waarom je deze serie gezien moet hebben!
Als je eerst wat achtergrondinformatie over zombies in games en films wilt hebben, lees dan hier het artikel van onze redacteur Jorik.
1. Zombies, het zijn net mensen
De zombies, ook wel Walkers genoemd, zijn niet zozeer levende doden die om middernacht zijn opgestaan uit hun graven. Het zijn mensen die slachtoffer zijn geworden van een virus dat de hersenen reduceert tot een zwart klompje. Alleen de jacht op (mensen)vlees is de reden dat ze zich voortbewegen. Dit betekent dat de weinige overlevenden zomaar hun geliefde, een familielid of vriend als zombie over straat kunnen zien waggelen. In seizoen één wordt dit duidelijk wanneer Lam zich met zijn zoontje verschuilt, terwijl zijn vrouw over straat schuifelt.
2. Blonde bimbo’s
Zombiefilms – en horrorfilm in het algemeen- herbergen steevast een aantal blondines met hotpants en strakke tops. Vaak zijn zij de eersten die, gillend als een ‘scream queen’, door de zombies worden gegrepen.
Maar in The Walking Dead is er welgeteld één blonde vrouw: Andrea. En zij blijkt niet de minste: ze kan goed met verschillende wapens overweg en staat haar mannetje. De overige vrouwen zijn ook geen stereotype slachtoffers, maar moeders die koste wat kost hun kinderen willen beschermen.
3. Kinderen als splijtzwam
En dat brengt ons gelijk bij het volgende punt. In de groep overlevenden zitten dit keer geen gillende tieners, maar juist kleine kinderen. Zij zorgen tegelijk voor grote morele dilemma’s binnen de groep. Lori, de moeder van Carl, vraagt zich af of ze hem wel in zo’n verziekte wereld wil laten opgroeien. En de zoektocht naar de vermiste Sophia breekt de hele groep bijna op.
4. Medelijden met de hoofdrolspelers
Daar waar je in gewone films hoopt dat de schuifelende zombies zo snel mogelijk de deur forceren, is die sfeer in The Walking Dead anders. Hier wordt je gegrepen door de interne strubbelingen binnen de groep overlevenden en de dilemma’s waarmee ze dagelijks worstelen. De rauwe tegenstellingen binnen de groep en de ongemakkelijke relaties zorgen voor verdieping in het verhaal. Natuurlijk is het spannend wanneer er een Walker langskomt. Maar wanneer een groepslid wordt aangevallen, roept dit oprecht medelijden op bij de kijker.
5. Hoe meer, hoe beter?
Het eerste seizoen was een opwarmertje en bestond uit slechts zes afleveringen. Seizoen twee kende ruim twee keer meer afleveringen, dertien in totaal. En voor seizoen drie zijn de verwachtingen hooggespannen: we verwachten hier veel van. Maar liefst zestien afleveringen om te kijken hoe het gaat aflopen met de overlevenden!
scrolling=”no” frameborder=”0″ style=”border:none; overflow:hidden; width:90px; height:27px;” allowTransparency=”true”>
Reacties
Reageer