Voetbal is oorlog. Op geen enkel ander toernooi dan het Europees Kampioenschap is deze uitspraak méér van toepassing. Europa geldt al vanaf de Romeinen tot en met de Tweede Wereldoorlog als de meest gewelddadige plek op aarde. Als afvoerputje van menselijke beschaving en civilisatie besloten Europese leiders na deze oorlog dat het na tweeduizend jaar genoeg was geweest: de fundering werd gelegd voor de Europese Unie (EU) zoals we die vandaag de dag kennen.
Nog geen zeventig jaar na dato is het Europees orkest voor toenadering en samenwerking wegbezuinigd, of in ieder geval een toontje lager gaan zingen. Politici links en rechts gaan tekeer tegen ‘Brussel’ en willen het liefst gister nog uit de Unie. Op alle beurzen van de wereld wordt gespeculeerd over de ondergang van de Europese Monetaire Unie (EMU) en zowel verschillende centrale banken als overheden stellen doemscenario’s op voor de val van de Euro. Het was ook te mooi om waar te zijn: na 2500 jaar vol dood, verderf, oorlog, plundering, moord, haat en verkrachting dachten die gekke Europeanen even in zeventig jaar tijd over hun verschillen heen te stappen. Het absolute toppunt is dat Polen, een land dat in de afgelopen zeshonderd jaar ettelijke malen van de kaart verdween en elders weer opdook, nu één van de theaters is waar de ordinaire Europese stammenstrijd – weliswaar met andere middelen – zich nu voortzet.
Ik weet weinig van voetbal, behalve dan dat Studio Sport met een bord Chinees op schoot bekeken dient te worden. Toch is het invullen van de voetbalpoule een koud kunstje voor iemand die zijn geschiedenis kent en zowel de Europese politiek als de huidige economische ontwikkelingen volgt. Mijn politiek-strategisch voetbalinzicht vertelt mij dat dit EK hét EK gaat worden van de Zuidelijke landen. Spanje, Portugal, Italië en Griekenland mogen op het EK ver komen en houden zo hun werkloze bevolking tevreden met brood en spelen. Portugal strandt in de kwartfinale, Spanje, Italië en Griekenland bereiken de halve finale. De kampioen van 2004 (met dank aan Bob) mag eerst in de kwartfinale in een rechtstreeks duel Angela Merkel naar huis sturen, wat voor grote hilariteit gaat zorgen en vervolgens wint men na strafschoppen van EK- en WK-kampioen Spanje. In ruil voor enkele miljarden Staatssteun en een paar vaten olie mag Vladimir Poetin vervolgens in de finale tegen interim coach Panagiotis Pikramenos de trekker overhalen. Daarmee heeft de meesterstrateeg aartsrivaal Merkel laten vernederen door de Grieken en zijn hegemonie over Polen en Oekraïne hersteld. BAM!
Eric behaalde een bachelor in communicatie en besloot dat studeren toch echt zijn ding was door een nieuwe studie (Bestuurs- en Organisatiewetenschap) te volgen. Schrijft verhalen en columns voor zowel print als digitale media. Weet zijn standpunten altijd scherp voor het voetlicht te krijgen.
Griekenland was kampioen in 2004, niet 2008 (dat was Spanje)
Of ik lees die hele zin natuurlijk verkeerd…
Hoi Bob, je hebt he-le-maal gelijk. Het was een latertje toen ik ‘m schreef en ik was vergeten dat Spanje niet alleen het WK had gewonnen, maar ook het vorige EK. Excuus, ik ga het aanpassen!
Haha Eric hoe jij af en toe connecties legt tussen zaken is echt onnavolgbaar:P af en toe snap ik er niks van, maar deze vind ik wel leuk!
Dank je wel voor het lezen en je reactie!
En dank voor de Rusland trip; zonder had ik niet zoveel van Poetin geweten…