Deze week besteden we aandacht aan de langverwachte film The Dark Knight Rises, die vanaf vrijdag in de bioscoop draait. De film vormt de afsluiting van een trilogie onder leiding van regisseur Christopher Nolan. Batman zal het zwaar te verduren krijgen, wanneer hij het moet opnemen tegen Bane en zijn leger en de mysterieuze Catwoman. Maar al sinds zijn eerste verschijning in 1939 bestrijdt Batman het kwaad in Gotham City. In onze Batman-week besteden we aandacht aan verschillende facetten van de cultuur rond Batman. Vandaag: Batman als gamepersonage.
Onze Bats is een vleermuis met vele snoeten. Strips, (teken)films, radio, televisie en zelfs een musical: op vrijwel elk denkbaar medium heeft de duistere ridder zijn opwachting al eens gemaakt. Games zijn hierop geen uitzondering. Wel een uitzondering is de exceptionele kwaliteit van de twee recentste incarnaties; Arkham Asylum en Arkham City. Wat maakt deze games zo speciaal?
Awesome Asylum
Arkham Asylum is zeker niet de eerste Batman-game, maar trok de reeks wel naar geheel nieuw niveau. Ontwikkelaar Rocksteady Studios verraste in 2009 vriend en vijand met dit juweeltje van een action-adventure. Het verhaal voert Batman naar de inrichting voor gestoorde supercrimelen uit de titel – wat natuurlijk een ideale kapstok is om de game helemaal vol te proppen met je favorieten van dit gespuis. Poison Ivy, Killer Croc, Scarecrow, Bane, The Riddler, om er er maar eens een paar te noemen, naast een absolute glansrol voor Batman’s nemesis The Joker. De game was een feest der herkenning voor fans van de serie, bomvol subtiele knipogen, complete achtergronddossiers van de personages, overgoten met een sausje van de subliem uitgewerkte ‘dark & gritty’-Batmansfeer. Combineer dit met welhaast perfecte besturing en gamemechanics, plus een reprise van de stemacteurs uit de originele tekenfilmserie, en het is weinig verbazingwekkend dat de game bijna overal dikke negens scoorde.
Wellicht toch een beetje verbazingwekkend: games gebaseerd op andere media (met name films) zijn eigenlijk zelden erg succesvol. Vaak is het haastwerk, omdat de game tegelijk met de bioscooprelease van de film moet verschijnen. Afgeraffelde dertien-in-een-dozijn-games zijn het resultaat. Vooral games gebaseerd op superheldenfilms schijnen last te hebben van dit euvel, waarbij de X-Men-games de kroon spannen.
Eigen verhaal, eigen karakter
Hoe krijgt onze vleermuisman het dan wel voor elkaar om een dijk van een game neer te zetten? Simpel: de makers hebben er heel bewust voor gekozen om een eigen verhaal uit te werken binnen het bestaande universum van Batman. Hiermee heb je het beste van twee werelden: je hebt een schat aan bronnenmateriaal met een enorme bestaande fanbase tot je beschikking, maar je hoeft je niet te schikken naar een narratief dat voor een heel ander medium ontwikkeld werd. Bovendien een narratief dat dus vaak als haastwerk in gamevorm gegoten moet worden.
Toegegeven: niet elke ontwikkelaar was het ook gelukt om op bovenstaande basis per definitie een dergelijk succesverhaal af te leveren. En alle lof voor Rocksteady Studios zorgde ervoor dat ze met het vervolgdeel (Arkham City) hetzelfde trucje nog eens uit wilden halen, alleen dan groter, beter en méér! Nu moet ik eerlijk bekennen dat Arkham City wellicht iets té volgepropt zit met gavigheid, waardoor je – zeker als beginnende speler – de draad nog wel eens kwijt wil raken. Asylum was in dat opzicht net iets gebalanceerder, beter uitgewerkt. Maar zelfs als we deze kritische noot in acht nemen steekt Arkham City nog steeds met kop en schouders boven de concurrentie uit.
Ter afsluiting: hoewel deze laatste twee games zich dus niet naar de narratief van de films schikken, heeft een creatieve fan met de onderstaande trailer toch voor een fraaie samensmelting van beide media gezorgd. Kijk en geniet. Bij voorkeur in je Batmanpyjama.
Jorik studeerde Nieuwe Media & Digitale Cultuur aan de Universiteit Utrecht. Werkt tegenwoordig als webredacteur bij Presenter. Leest veel en loopt hard. Gelooft oprecht dat Android beter is dan iPhone. Speelt graag avontuurlijke games op zijn PS3.
Eigenlijk zijn games op basis van films dodelijk, omdat je het verloop van het verhaal al grotendeels kent. Batman Begins voor de PS2 was nog redelijk te doen, maar viel dan ook in de hype rondom de vernieuwde invulling van deze Batman-film.
Zelf merk ik het verschil tussen games en films altijd bij James Bond. Games van films, zoals die van de laatste film Quantum of Solace, zijn een stuk minder sterk dan games als Nightfire en Everything or Nothing. Laatstgenoemde films hebben een eigen verhaallijn, waarbij ook klassieke vijanden als Jaws en Oddjob optreden.
Klopt als een bus Rowan, al is GoldenEye op de Nintendo 64 dan de uitzondering die de regel bevestigt
Al zou ik daarvan zelf willen zeggen dat dat meer een hele goede console-shooter was waar ‘toevallig’ het 007-label op zat, maar wat inhoudelijk niet zo gek veel met James Bond te maken had. Later deed Rare zo’n beetje hetzelfde, zij het nog iets beter, en toen heette het Perfect Dark.
Dat ben ik echt zéér met je oneens! Heb je die game wel gespeeld? Het verhaal volgt dat van de film op de voet (wat in dit geval voor de verandering wel goed werkt), zit bomvol bonuspersonages uit de gehele Bond-geschiedenis, plus multiplayermodi gebaseerd op klassieke delen als The Man With The Golden Gun. De hele game ademt James Bond, juist ook inhoudelijk – iets wat je van latere delen veel minder kunt zeggen.