We kunnen onze Batman-week natuurlijk niet afsluiten zonder een recensie van The Dark Knight Rises. Kon je gister nog de spoilervrije recensie van Jorik lezen, vandaag publiceren we onze recensie-met-spoilers en duiken we echt de donkere diepte in!
THERE BE SPOILERS AHEAD – mocht je The Dark Knight Rises nog niet gezien hebben, weet dan dat in de volgende tekst grote delen van het plot onthuld worden. Wij kunnen dan ook niet aansprakelijk gesteld worden voor het je ontnemen van de kans om onbevlogen deze epische afsluiter van Nolans Batmantrilogie te bekijken.
Goed, na deze nadrukkelijk waarschuwing (spoilers!) kunnen we ons met de echt belangrijke zaken des leven bezighouden. En in ons geval is dat het derde deel van het drieluik dat regisseur Christopher Nolan maakte van The Batman, The Dark Knight Rises (TDKR).
Occupy Gotham
Het verhaal van TDKR is razend actueel (afgezien van een neutronenbom onder de rivier): er is een storm op komst, waarbij de armen en onderdrukten in Gotham City niet langer buigen voor zij die barsten van het geld. TDKR toont een gevecht tussen de 1% en de 99% zoals we dat het afgelopen jaar zagen in de Occupy-kampen die overal ter wereld verschenen. Het anarchistische van de ad-hoc protestbeweging Occupy wordt in de wereld van Gotham City gepersonificeerd door Bane. Bane, de slechterik met het lichaam van twee Schwarzeneggers en de stem van een oude robot-tovenaar. De hang naar anarchie is Nolan niet vreemd; ook The Joker in The Dark Knight en Ra’s Al Ghul in Batman Begins waren immers mad men die de status quo wilden doorbreken.
De manier waarop Bane de van zijn pensioen terugkerende Batman van zich afschudt is onthutsend en de fysieke kracht van de man is overweldigend. Toch haalt hij het niet bij de psychologische spelletjes die beroepsglimlacher Joker met Batman wist uit te halen. Wel had Bane een beter eind verdiend dan Nolan hem nu gunt. Na driekwart film waarin zijn onaantastbaarheid benadrukt wordt, blijk je hem simpelweg met het kanon op je Bat-bike door een muur te kunnen knallen.
Tegelijkertijd is het dezelfde scene die de film het niveau van standaard superheldenfilm doet ontstijgen. De plottwist met Talia Al Ghul is het moment waarop Nolan de ‘simpele’ strijd van Bane weet te verbinden met eerdere delen van zijn trilogie. De cirkel blijkt rond; het gevecht dat Batman in het eerste deel van de trilogie begon, komt met TDKR ten einde.
Losse eindjes, korte bochten
Waren er dan geen kritiekpunten? Absoluut. Zo was het wel heel simpel hoe Bruce Wayne viel voor Miranda Tate en het plotse vertrek van butler Alfred leek nauwelijks van invloed op de rest van het verhaal. Afgezien dan van het feit dat Wayne nu zelf de deur van zijn kasteel moest openen. Daarnaast was het schokkend hoe simpel het in deze film was de identiteit van Batman te ontdekken. Waar tot voor TDKR het aantal mensen dat Batmans identiteit kende op een Pinguin-hand te tellen was, was dat aantal aan het eind van TDKR fiks opgelopen. Maar laten we eerlijk zijn, in het licht van de prestatie die Nolan heeft neergezet met zijn trilogie, zijn deze kritiekpunten te verwaarlozen.
Concluderend: 9/10 Batwings
Afsluitend: Jorik gaf in zijn spoilervrije recensie gister de film negen van de tien Batmobiles. Hoewel het een hopeloos inaccurate manier van becijferen is (immers, Batmans auto heet in Nolans universum de Tumbler en in TDKR is Batmans favoriete manier van transport een Batwing), sluit ik me wel aan bij Joriks conclusie. The Dark Knight Rises is een geweldige film en een geweldige afsluiter van Nolans Batmantrilogie. Hij was alleen net iets minder geweldig dan zijn voorganger, The Dark Knight.
Steven heeft zijn master in Communicatie & Beïnvloeding afgerond en werkt nu als webredacteur bij online communicatiebureau Presenter. Heeft de heilige drie-eenheid van Appleproducten op zijn bureau: iPhone, iPad, Macbook. Geniet van de nieuwe mogelijkheden om de (Amerikaanse) politiek via sociale media te volgen.
Helemaal eens met bovenstaande recensie. TDK was inderdaad beter dan TDKR; en dat kwam inderdaad door Ledger die de film droeg. Maar nu ben ik zelf vanuit de comics een grote fan van Bane. En hoewel ik zijn zwaar overdreven accent wel iets te netjes vond (had iets meer grommends verwacht), doet hij het zeker beter dan Bane uit Batman & Robin. De plotwending is verrassend (ik dacht achteraf: oh ja, hij had helemaal geen zoon) en ik ben zeker van plan om de film nog een keer te zien!