1. Vrouwen aan de top

In Nederland hebben we nog nooit een vrouwelijke minister-president gehad en het ziet er ook niet naar uit dat dit snel gaat gebeuren. De topposities binnen de overheid en het bedrijfsleven lijken nog steeds ongelijk verdeeld tussen man en vrouw. De noordelijke landen lijken, wat betreft emancipatie, voor ons uit te lopen. Borgen laat dan ook zien dat premier Birgitte Nyborg zich kan handhaven aan de top en goed weet hoe ze politieke spelletjes mee moet spelen. En hierbij verliest ze haar idealen geen moment uit het oog. Sinds 2011 heeft Denemarken ook daadwerkelijk een vrouwelijke premier.

2. Invloed van de media

Als politicus moet je de media goed weten te bespelen. Het is dan ook interessant om een kijkje te krijgen in de keuken bij de Deense premier. Haar spindoctor Kasper Juul kent de kneepjes van het vak en beantwoordt elke aanval met een gepaste tegenaanval. Ondanks zijn relatie met journaliste Katrine, komt zijn professionaliteit niet in het gedrang.
Bovendien wordt maar weer eens pijnlijk duidelijk wat het verschil is tussen kwaliteits- en de roddelpers. De ethische lat lijkt bij de commerciële omroep Ekspress veel lager te liggen dan bij de publieke omroep TV1. Deels komt dit door de persoonlijke frustraties van de oud-partijleider van de Arbeiderspartij,  Michael Laugesen, die nu hoofdredacteur is van de Ekspress.

3. Privéleven

Een politicus is publiek bezit. Dit betekent vaak dat een politieke loopbaan een zware wissel trekt op het privéleven van een politicus. Zo ook bij Birgitte: haar relatie loopt op de klippen, haar dochter krijgt last van angstaanvallen en haar goede vriend Bent Sejrø bezwijkt bijna aan een hartaanval. Maar ook het privéleven van haar spindoctor gaat niet over rozen: het overlijden van zijn vader brengt herinneringen terug aan de tijd dat hij werd misbruikt. Bovendien loopt zijn nieuwe relatie stuk, omdat hij naar zijn oude liefde Katrine blijft verlangen.

4. Politieke spelletjes

We weten natuurlijk dat ook binnen regeringen flink geruzied en gesteggeld kan worden. De vraag is dan ook hoe ver Brigitte met (vuile) politieke spelletjes wenst mee te spelen. Zo wil de Arbeiderspartij de post van minister van Financiën hebben, voor de door hen toegezegde steun. Maar hiervoor moet Brigitte wel haar vertrouweling Bent Sejrø ontslaan…

5. Series uit het noorden

Er is de laatste tijd een ware hausse aan series uit Noord-Europa. Naast Borgen zijn ook de series The Killing en The Bridge een groot succes in eigen land én daarbuiten. En hoewel het een kwestie van smaak blijft, lijkt het feit dat de series van noordelijke makelij zijn, garant te staan voor inhoudelijke en artistieke kwaliteit.

Tijdens het Amsterdam Series Weekend (24, 25 en 26 mei) kan je de eerste afleveringen van seizoen 3 gaan bekijken.

The post Vijf redenen om Borgen te kijken appeared first on PopcornCulture.

Het is half mei en bij iedereen om mij heen is officieel de ‘drie maanden dip’ toegeslagen. Na een periode van mooi weer aan het einde van april en het begin van mei, zakte het weer volledig in en daarmee ook de algehele Erasmusstemming. Na drie maanden is het spannende voorbij, het avontuur van het nieuwe en onbekende is weg, men mist het thuisfront, er moet nog snel geleerd worden voor tentamens, projecten moeten af, de interesse in contacten leggen is voorbij, uit de klauwen gelopen flirts zijn serieuze relaties geworden, hier en daar is het geld op, kortom: de realiteit is niet alleen toegeslagen maar ook ingedaald. Geen enkel feestnummer schijnt nog tot stappen te kunnen verleiden, sms’jes bestaan uit excuses en worden steevast voor het slapen gaan verstuurd en al met al lijkt men te ontnuchteren van het leven als Erasmusstudent.

Nog geen drie maanden geleden leek het leven als Erasmusstudent oneindig; de chaos, de feestjes, de Oostenrijkse bureaucratie, stedentripjes, verschillen en overeenkomsten tussen culturen, interessante mensen met allemaal hun eigen verhalen, dromen en ambities. Inmiddels verlegt de gespreksstof zich van ‘wie ben jij?’ naar ‘wat ga je na Erasmus doen?’ Het gros van de antwoorden bestaat uit ‘naar huis gaan’.

In mijn gesprekken met Oostenrijkers kan ik het steevast niet laten om wat te grappen en te zeggen: ‘Die Holländer sind immer Lustig’, hetgeen vertaald betekent dat Nederlanders altijd wel zin in een feestje hebben. En feestjes, daar staan we in het buitenland, samen met oranje, gezelligheid en gekkigheid, bekend om. Met dat Hollandse debiele gedrag heb ik in Nederland nooit veel op gehad, ik vond het altijd geforceerd en overdreven, maar in tijden zoals deze mis ik dergelijke ‘Lustigkeit’ wel. Na drie maanden lijkt de internationale gemeenschap op een punt aanbeland waar de Hollanders zich van de community onderscheiden: hoe futlozer men om mij heen is, hoe meer zin ik krijg om iets (spontaans) te ondernemen. Al is het maar een bakkie pleur in de stad of een praatje in de kroeg. Waar bij anderen de drempels liggen om gewoon even naar buiten te gaan snap ik niet zo goed. Misschien komt het wel omdat ik een fiets heb en met zeven minuten in de stad kan zijn terwijl anderen moeten lopen of de tram pakken. Misschien ben ik het meer gewend om met vrienden af te spreken om samen te eten, film te kijken, een potje te poolen of gewoon een biertje te pakken terwijl anderen vaker naar de club gaan (ik ben tot op heden nog geen één keer in de meest populaire club ‘Kottulinsky’ geweest). Wat dat betreft mis ik de Utrechtse grachten waar iedereen met mooi weer boven op elkaar zit en de binnenstad waar men met klapstoeltjes en borden pasta op de stoep gaat zitten in een poging nog wat van de zon te kunnen genieten.

The post Shockblog: Holländer sind immer Lustig appeared first on PopcornCulture.

De grootste archeologische vondst van de 20^e eeuw

In 1974 stuitte een groepje Chinese boeren per ongeluk op een aantal terracotta beelden toen zij een waterput wilde graven. Archeologen begonnen aan de opgraving en al snel bleek dit de grootste archeologische vondst van de twintigste eeuw te zijn. De boeren waren gestuit op het buitenproportionele graf van de eerste keizer van China: Qin Shi Huangdi (259 – 210 v. Chr).

De terracotta beelden zijn onderdeel van het enorme mausoleum waarvoor Qin Shi Huangdi al op jonge leeftijd het groene licht gaf. Het terrein bestaat uit vier kuilen waarin de duizenden terracotta krijgers van terracotta zij aan zij staan, terwijl zij de keizer beschermen tot in het hiernamaals.

Archeologen hebben sinds de ontdekking in 1974 meer dan 7000 terracotta krijgers, paarden, koetsen en strijdwagens onder een dikke laag klei vandaan gehaald. De beelden zijn allemaal 1,60 tot 1,90 meter hoog en geen enkel gezicht is hetzelfde. Iedere krijger heeft unieke gelaatsuitdrukkingen en toont eigen karakteristieken. Zou iedere krijger gemodelleerd zijn naar een echt persoon?

Terracotta Warriors in Den Haag

Om het enorme terracotta leger in werkelijkheid te kunnen zien moet je afreizen naar het door Unesco gepreserveerde mausoleum, zo’n dertig kilometer van de Chinese stad Xi’an. Maar om een idee te krijgen van de imposante beelden hoef je slechts een treinkaartje naar Den Haag te kopen. Want daar kun je nog tot eind juni de expositie Terracotta Warriors bekijken.

De expositie laat zien hoe uniek de vondst van het terracotta leger is. Pas als je tegenover de tentoongestelde beelden staat besef je je hoe immens groot het totale leger moet zijn. Bij de tentoongestelde beelden kun je goed zien hoe uniek iedere krijger is en hoe imposant hun houding is.

Door een interessante (maar wat lange) documentaire krijg je meer te weten over de archeologische vondst en de ontdekkingen die de jaren erna zijn gedaan. Wist je bijvoorbeeld dat alle krijgers oorspronkelijk in felle kleuren beschilderd waren? Bij het blootleggen van de kuilen zijn bijna alle kleuren verdwenen en bleven er enkel terracotta beelden over.

En wist je dat er meer dan 700.000 arbeiders meegewerkt hebben aan de totstandkoming van het mausoleum? Dat is meer dan het aantal Chinezen dat meewerkte aan de bouw van de Chinese Muur! Overigens zijn alle arbeiders levend begraven om het geheim van de tombe in stand te houden…

Indiana Jones in China

Achter het terracotta leger schuilt een verhaal dat rechtstreeks uit een Indiana Jones-film lijkt te komen. Want hoewel archeologen al jarenlang bezig zijn met het blootleggen en inventariseren van het immense leger, ligt de belangrijkste vondst nog onder de grond.

De tombe van keizer Qin Shi Huangdi ligt na tweeduizend jaar nog steeds verborgen onder een enorme heuvel. Als je de verhalen moet geloven dan is deze tombe gevuld met schatten, met rivieren van vloeibaar kwik, met een plafond dat de nacht nabootst, compleet met parels als sterren.

In deze rijkdom ligt meteen het probleem rondom het openen van de tombe. Wanneer de tombe geopend wordt zal het kleurrijke interieur naar alle waarschijnlijkheid in rook opgaan, net zoals dat gebeurde bij de terracotta soldaten. Op dit moment bestaat er nog geen techniek om de tombe te openen zonder het interieur onherstelbaar te beschadigen. Een tweede probleem komt voort uit de ‘rivieren van kwik’. Uit tests is gebleken dat het binnengaan van de tombe levensgevaarlijk is door de zeer hoge kans op kwikvergiftiging.

Het is de vraag of wij ooit nog een glimps kunnen opvangen van de weelde in de tombe van Qin Shi Huangdi. Mocht de tombe alsnog geopend worden, dan zou dat natuurlijk de vondst van de 21e eeuw zijn.

Meer weten over de mysteries rondom het terracotta leger en wil je zelf oog in oog komen te staan met terracotta krijgers? Dan kun je nog tot en met 30 juni een bezoekje brengen aan de expositie Terracotta Warriors in Den Haag. Locatie: New Babylon, het nieuwe kantoren- en winkelcentrum direct naast Den Haag Centraal.

The post Geheimzinnigheid rond het Chinese Terracotta Leger appeared first on PopcornCulture.

Televisieseries: de nieuwe cinema

Series doen niet langer onder voor films. Vroeger wel:  “De televisieserie was het lelijke kleine, in goedkope kleren gestoken broertje van de knappe, rijke cinema,” schreef Julien Althuisius vorige week in De Volkskrant. Maar die tijd is voorbij. Sterker nog, het lijkt er op dat in sommige opzichten de televisieserie hoger aanzien dan films heeft gekregen. Acteurs en regisseurs krijgen bij televisie vijf keer zo veel vrijheid – er is gewoon meer tijd. Als je het goed doet, zelfs seizoenenlang meer tijd. En de kijker volgt week na week, of kijkt het in één marathonsessie, als een tien, of twintig uur durende superfilm. Ook wat betreft de kosten doen televisieseries zeker niet onder voor de filmindustrie. Het eerste seizoen van Game of Thrones kostte in totaal zo’n 60 miljoen dollar en series als Breaking Bad en Homeland besteden per aflevering zo’n 3 miljoen dollar. Het is het waard: televisieseries blijven aan populariteit winnen. Hoogste tijd daarom om de series ook op groot scherm te kunnen bewonderen, tijd voor het Amsterdam Series Weekend!

Amsterdam Series Weekend

Volgend weekend is het zover: ’s Neerlands allereerste festival voor televisieseries. Tijdens dit ‘Amsterdam Series Weekend’  worden de eerste afleveringen van nieuwe seizoenen van tv-series, reruns van oude afleveringen, compleet nieuwe series en season finales getoond. Een geweldig variërend aanbod: kijk hier voor alle series.

Het seriesfestival is een initiatief van Stichting Amsterdam Film Week, dat sinds twee jaar een filmfestival in Amsterdam organiseert. De organisatoren zagen de grote behoefte van het publiek en springen hier op in. Het weekend opent vrijdagavond met aflevering 1&2 van Borgen seizoen 3 – iets waar menigeen ongelooflijk naar uitkijkt. Zeg dus volgend weekend al je afspraken af en ga naar de Westergasfabriek voor de allereerste editie van Amsterdam Series Weekend. Hopelijk mogen we ook hier seizoenenlang van genieten!

The post Amsterdam Series Weekend: het eerste festival voor televisieseries appeared first on PopcornCulture.

Gisteren werd de officiële Game of Thrones-expositie in Amsterdam geopend. PopcornCulture was erbij in de persoon van David, onze reporter voor een dag. David stond aan de rode loper en ontmoette een aantal sterren uit de serie, waaronder Neerlands strots Carice van Houten! En natuurlijk deed hij verslag van de tentoonstelling, die alleen deze en volgende week te zien is in de Posthoornkerk in Amsterdam. 

Game of Thrones: The Exhibition in Amsterdam

Na New York, Toronto en São Paulo bezoekt Game of Thrones: The Exhibition ook Amsterdam. Een wel héél Amerikaanse dame (“thank you all só much for being here”) van HBO verzorgde een rondleiding voor de pers, waarna Maisie Williams (Arya Stark), Liam Cunningham (Ser Davos Seaworth) en onze eigen Carice van Houten (Melissandre) de tentoonstelling officieel voor het publiek kwamen openen. Naast kostuums van de belangrijkste personages zijn ook veel rekwisieten uit de serie te bezichtigen. Verder zijn er originele storyboards te zien en video’s waarin de cast en mensen van achter de schermen uitgebreid vertellen over de serie en de totstandkoming daarvan. En als je klaar bent met de tentoonstelling bekijken kun je je foto laten nemen op de Iron Throne of als boogschutter deelnemen aan the Battle of Blackwater. Hieronder volgt alvast een voorproefje.

Link het harnas van Tywin Lannister, rechts dat van Jaime (in het karakteristieke wit van de King’s Guard) en in het midden het miniatuurharnasje van Tyrion.

De kleding die de mannen van de Night’s Watch en de wildlingen lijken niet alleen erg warm, maar zijn het ook. Hun scènes worden namelijk in IJsland opgenomen en lange draaidagen zijn geen uitzondering. Links zijn de kleren van Ygritte te zien, in het midden die van koning-achter-de-muur Mance Rayder en rechts (in het zwart van de Night’s Watch) die van Jon Snow.

Hier is de brief te zien Theon Greyjoy aan Robb Stark wilde sturen om hem te waarschuwen over de op hand zijnde aanval van zijn vader. Uiteindelijk verbrandt Theon de brief en kiest hij definitief voor zijn eigen familie. Links zijn de afgehakte vingers van Ser Davos Seaworth te zien, in het zakje waarmee hij ze om zijn nek draagt. Daarboven het borstpantser van Renly Baratheon.

De miniaturen die als voorbeeld dienen voor de computergeanimeerde draken in de serie zijn verrassend gedetailleerd en lijken net echt (voor zover draken bestaan).

Het hoofd van Eddard Stark, nadat het in opdracht van koning Joffrey is afgehakt en gespietst op een muur vanwege zijn vermeende verraad.

Het ene object waar het allemaal om te doen is: de Iron Throne. Bezoekers hoeven geen bloederige oorlogen winnen om hierop plaats te mogen nemen: de troon is voor iedereen toegankelijk.

Het enige onderdeel van de expositie waar ik teleurgesteld over was is de interactieve game, waarin je als boogschutter schepen die gevuld zijn met wildfire moet bestoken. Na twee pijlen geschoten te hebben is de lol er wel van af, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn gebrek aan enthousiasme misschien te maken heeft met mijn lage score. Na afloop werd mij medegedeeld dat ik het als huursoldaat misschien zou overleven.

Maisie Williams, Liam Cunningham en Carice van Houten poseren voor de verzamelde pers en enkele fans die een meet & greet hadden gewonnen. Enkele observaties: Carice is in het echt nóg mooier dan op het scherm, Maisie is een stuk meisjesachtiger en vooral een stuk schoner en Liam heeft al zijn vingers nog (hier niet te zien).

De drie acteurs openen geheel in Game of Thrones-stijl de tentoonstelling.

Sommige fans laten hun enthousiasme net iets meer blijken dan anderen.

Game of Thrones: The Exhibition is op 19, 20, 25, 26 en 27 mei tussen 10.00 en 18.00 uur en op 23 en 24 mei van 10:00 tot 17:00 uur  gratis te bezoeken in de Posthoornkerk, Haarlemmerstraat 124-126 in Amsterdam.

The post Game of Thrones: The Exhibition appeared first on PopcornCulture.

Zoals het elke fictiefilm- of serie behoort, zijn het altijd de boekennerds die meteen roepen dat het script de verhaallijn niet volgt. Zo werd bij de verfilming van The Hobbit Tolkien’s verhaal door de scriptwriters even ‘geupdate’ en aangevuld met tig andere zaken en zigzaggen de verfilmingen van zowel Game of Thrones als Star Wars door de boeken als een verdwaalde, vergeetachtige boa constrictor in een literair doolhof. Daarmee krijgt het publiek wat het publiek wil: niet het origineel maar amusement.

Onlangs was ik voor het eerst van mijn leven in Rome en mocht ik eindelijk imposante gebouwen, ruïnes, triomfbogen en natuurlijk het colosseum aanschouwen. Ik stond in het Forum Romanum oog in oog met plekken waar wereldgeschiedenis was geschreven en kon het dan ook niet laten een lokale tweeduizend jaar oude zuil even te knuffelen. Toch was ik een beetje teleurgesteld bij het zien van al die stapels stenen. Ik miste namelijk de ambiance uit de films en series. Ik miste donkere, dreigende wolkenluchten. Ik miste gladiatorengevechten, joelend publiek en bloed aan de muur. Ook in het pittoreske Salzburg komt de filmstemming er naar mijn mening niet helemaal in. Natuurlijk word je aan de lopende band met The Sound of Music geconfronteerd en kun je de gelijknamige bustour door de stad nemen. Er is zelfs een museum aan de film gewijd. Helaas ontbreekt het op het gebied van film aan echte amusementswaarde. En dat is jammer, want ik betrapte mijzelf er op dat ik het rijke beleg op m’n knäckebröd mis. Ik verlang naar de slang die voor mij een hapklaar verhaal bij elkaar zigzagt. Ik kan niet meer zonder verwennerij als zinnenprikkelende effecten, eenvoudige verhaallijnen, een filmwereld waarin alles met de computer is gegenereerd en gemakkelijk vermaak.

Is Game of Thrones een knäckebrödje? Het antwoord luidt ‘ja’, maar tegelijkertijd een absolute must voor ieders tv- en filmdieet. Oh, dat wordt smöllen.

The post Column: Gäme öf Thrönes appeared first on PopcornCulture.

Van de juf mag je in de pauze zonder jas naar buiten. Het verkeringsbriefje van dat leuke klasgenootje bleek succesvol. Het zal allemaal wel, denk je, want is donderdag en dat betekent maar één ding: speelgoedmiddag! En omdat je net jarig bent geweest weet je dat jij flink gaat scoren bij je klasgenoten als je jouw nieuwste legodoos/barbiepop uit je tas haalt. Nooit gedacht dat ik achttien jaar later nog steeds dat gevoel kon krijgen. Terwijl ik in de trein zit richting Stefan van Marktplaats denk ik vol spanning aan de bijzondere ervaring die ik straks met mijn vrienden kan delen. Ik beleef het zelf voor het eerst aan Stefan’s keukentafel; “Step into the game” belooft het zwarte koffertje met daarin een soort lomp aandoende kunststof ski-bril: de Oculus Rift.

De Oculus Rift is revolutionair

De bril bestaat uit een zwart kastje en een hoop kabels maar laat zich gemakkelijk aansluiten. Eenmaal aangekomen bij Rotterdamse vrienden zitten we dan ook binnen mum van tijd in de virtuele wereld. Vooral de bijgeleverde demo van een Toscaans landhuis is leuk. We warmen onze virtuele handjes bij het virtuele haardvuurtje, we verbranden een virtueel boek en we gooien een virtueel tonnetje wijn van het virtuele balkon. Je had er bij moeten zijn.

De belofte is waar. De Oculus Rift is revolutionair. En dan bedoel ik Franse Revolutie-revolutionair, geen gedoe met buzzwords vandaag. Het geKickstarte stuk elektronica uit de V.S. met de vreemde naam stopt je letterlijk in een spel en daar word je als persoon Heel Erg Blij van. Dit is goed. En dat terwijl dit volgens de fabrikant nog maar een zogenaamde “dev-kit” is, een soort nul-serie waar ontwikkelaars los op kunnen gaan – zonder garantie.

Complete immersie

Voor het eerst is er iets in de wereld dat je volledige immersie van een game biedt. In de bril zit een scherm die met slimme fish-eye lenstechniek de randen van het scherm laat verdwijnen, zodat je overal beeld ziet. Een ingebouwde gyroscoop zorgt ervoor dat je 360 graden om je heen kunt kijken, en het beeld is stereoscopisch opgebouwd wat betekent dat je alles in 3D ziet. Al spelende filosoferen mijn vrienden en ik wat over de marktpotentie. En uiteraard ook de rol van porno hierin, want zo is de videoband immers ook groot geworden. We klooien nog wat met een VR-demo van Half-Life. Iemand gooit een biertje om.

Ook drie dagen later op mijn werk speelt het nostalgische speelgoedgevoel weer op. Mijn collega’s staan inmiddels ook te genieten van het stukje virtueel Toscane. Bij het weggooien van een virtuele basketbal valt de eerste VR-gewonde in Nederland. De baas slaat met zijn vuist vol tegen de niet-virtuele muur. Een vreemde combinatie van verwarring en pijn verandert gelukkig al snel in een schaterlach.

Wanneer gaat de Oculus Rift Nederland virtueel maken?

En daarmee rond ik het verslag na drie dagen Oculus Rift-bezit af. Het is duidelijk dat we hier nog meer van horen. Wil je er zelf mee aan de slag? Bestellen doe je via de website van de fabrikant. Je zult er wel nog even op moeten wachten, want de Oculus Rift wordt in kleine porties naar Europa verstuurd. Als je niet kunt wachten kun je ook je geluk beproeven met een importeur op Marktplaats. Of je doet het gewoon allebei, heb je er straks twee. Net als ik. Lekker puh.

The post Oculus Rift: virtual reality in Nederland appeared first on PopcornCulture.

Een kijkje in de wereld achter onze wereld

Tegenwoordig zijn we altijd bereikbaar. We hebben iedere seconde toegang tot het laatste nieuws en zijn altijd op de hoogte van waar onze vrienden uithangen en wat ze uitspoken. De mooiste kiekjes delen we routineus via Facebook en interessante artikelen slingeren we de wereld in via Twitter. Via onze computers, laptops, smartphones en het internet kunnen we op elke denkbare vraag een antwoord vinden. Wat eigenlijk best bijzonder is, want zo oud zijn al deze uitvindingen nu nog niet echt. Veel van deze levensveranderingen werden bekokstoofd in Silicon Valley. In een gebied ter grootte van onze Randstad, net onder San Fransisco, vinden we bedrijven als Intel, Apple, Google en Twitter, bedrijven die ons leven ingrijpend veranderd hebben. Een fascinerend gebied, zo laat Alexander ons zien.

DWDD University is college van de 21e eeuw

Het verhaal van Silicon Valley weet Alexander overtuigend te brengen. Met behulp van onder andere een maquette, infographics en korte interviews leidt hij sidekick Matthijs van Nieuwkerk door deze wondere wereld. Van het prille begin van de computer tot het indrukwekkende verhaal van Whatsapp. Een bedrijfje van nog geen 35 man, dat de telecombranche aan het wankelen wist te krijgen. Het enthousiasme en de bezieling van de nerds van Silicon Valley weet Alexander – onze eigen Nederlandse ubernerd natuurlijk – met zijn eigen enthousiasme duidelijk over te brengen aan de kijker. Durfden wij Nederlanders maar groot en ambitieus te denken, in plaats van dat eeuwige gepolder!

Een stukje bezinning

Gelukkig gaat Alexander niet ten onder aan zijn eigen enthousiasme. Zijn blik op de toekomst van de technologieën van Silicon Valley is verrassend genuanceerd. Zaken als Google Glass en particuliere drones mogen dan erg spannend zijn, maar Alexander realiseert zich ook dat het een flinke impact op onze maatschappij zal kunnen hebben. Willen we wel dat we in elk aspect van ons leven geholpen worden door computers die voor ons denken? Wanneer je door een stad dwaalt, hoef je niet altijd de meest efficiënte route te krijgen van je smartphone bijvoorbeeld. En, in het meest filosofische stuk van de collegereeks: in 2045 is de verwachting dat de computer snel genoeg zijn om de data in ons menselijk brein te bewaren. Heeft ons bewustzijn dan het eeuwig leven, terwijl ons lichaam afsterft? Een ingewikkeld vraagstuk, en ook het punt waarop Matthijs van Nieuwkerk de draad uiteindelijk kwijtraakte.

Eerdere edities van DWDD University

Ook de twee eerdere edities van DWDD University zijn absoluut de moeite waard om terug te kijken. In de eerste aflevering neemt Robbert Dijkgraaf – voormalig baas van de Koninklijke Nederlandse Academie voor Wetenschappen en huidige baas van Princetons Institute for Applied Sciences – je in een college over de oerknal mee naar het ontstaan van ons sterrenstelsel. En waar we in dat college zo ver mogelijk de buitenwereld in kijken, zoomen we in het tweede college juist in op de kleinste bestandsdelen van onze wereld: cellen, atomen en snaren. Het levert unieke televisie op, dat een groot publiek blootstelt aan de wondere wereld van de wetenschap.

> Bekijk de DWDD-university-reeks over Silicon Valley

The post Verplichte kijktip: DWDD University appeared first on PopcornCulture.

Het verhaal: oud en vertrouwd Suske en Wiske

Het verhaal zal als een warm bad voelen: door een ongeluk met de teletijdmachine belandt ons heldenduo verspreid op het eiland Amoras in 2047. Wanhopig op zoek naar hun andere helft, ontmoeten Suske en Wiske al snel de soldaten van aartsvijand Krimson. Dr. Krimson heeft snode plannen met het eiland Amoras en Suske en Wiske proberen hem uit alle macht een hak te zetten. Daarnaast is Lambik ook in deze reeks de eeuwige sukkel (met drankprobleem?) en is Jerom nog altijd een breedgeschouderde spierbundel. Tante Sidonia Heeft helaas niet meer dan een cameo-rol, maar we houden hoop op de toekomst.

De grote cultuurschok: de grafische stijl

Goed, het verhaal mag dan weinig vernieuwend zijn, de grafische stijl is dat wél. Suske mag dan nog een rood shirt aan hebben en Wiske draagt nog altijd haar witte jurkje met rode streep. Maar verder lijken onze twee helden in niets meer op de guitige personages met ronde koppies zoals we gewend zijn. Suske is fysiek wat meer opgepompt en heeft hardere lijnen in het gezicht. Wiske heeft van de tekenaars nu een mooi zandloperfiguurtje meegekregen, wat een diplomatieke manier is om te zeggen: Wiske is een lekker wijf geworden! Overigens lijkt de neus van Lambik zo mogelijk nog groter getekend.

Daarnaast is het overige grafische materiaal wat meer volwassen geworden. Geregeld vliegen de bloedspetters over het papier. Zo schiet Suske in één van de eerste scenes een kogel door de kop van een lief, klein konijntje. Ook de tegenstanders die de twee op hun pad tegenkomen, moeten het ontgelden. Het moge duidelijk zijn: de Suske en Wiske anno 2047 zijn ruwer en rauwer.

Originele lancering

De nieuwe serie werd met een leuke perscampagne gelanceerd. De eerste teaser was een ansichtkaart van Wiske. Het arme, ontvoerde schaap wist zo een noodkreet de wereld in te slingeren. Naar aanleiding daarvan werd een grootscheepse zoektocht op gang gezet met vele posters waarop ons Wis als vermist werd opgegeven. Al het zoeken mocht niet baten, Krimson had haar goed verborgen weten te houden op Amoras. De perscampagne culmineerde dan ook in een uitnodiging voor de persvoorstelling. Een uitnodiging in de vorm van Wiske’s overlijdensbericht. Zou onze blonde diva dan toch echt aan haar eind komen?

Eerste Suske en Wiske 2.0 nu verkrijgbaar

Sinds 8 mei ligt het eerste deel van de nieuwe Suske en Wiske reeks ‘Amoras 2047‘ in de schappen, zowel fysiek als digitaal. Dus pik hem op bij je lokale stripwinkel, of download de app voor je iPad of iPhone. De digitale editie kost je € 4,49.

The post Suske en Wiske in een nieuw jasje appeared first on PopcornCulture.

Jorik raakt dronken van The Following

BAM! Wat een einde zeg. Halverwege het seizoen was ik nog erg sceptisch of het goed zou komen met de serie. Dieptepunt was wat mij betreft de aflevering waarin Follower Charlie zijn leven offert aan – de helaas nog steeds weinig overtuigende – meesterboef Joe Carrol. Daar vreesde ik echt dat de serie te erg uit de bocht zou vliegen qua absurditeit. Zelden ook zo’n incompetente incarnatie van de FBI gezien rond dat punt. Ik voerde het drankspel in dat je een slokje moest nemen als een van de good guys machteloos naar een vertrekkend voertuig stond te kijken; twee als hij er nog achteraan probeerde te rennen (of vliegen); en bottoms up als er een pistool onverrichterzake op werd leeggeschoten. Hips.

Enfin, gelukkig is het nog aardig goed gekomen met The Following. De laatste paar afleveringen hadden steeds weer meer het niveau van de pilot, en bleven spannend zonder ongeloofwaardig te worden. Persoonlijk hoogtepuntje was de levende begrafenis en de – op meerdere manieren – harde race daarheen.

Wendy zou alsnog wel eens af kunnen haken bij The Following

‘BAM!’ drukt de seizoensfinale perfect uit. Met deze laatste aflevering wordt je bijna letterlijk uit je stoel geblazen! In de laatste afleveringen steeg de spanning en zat ik weer op het puntje van m’n stoel. Want eerlijk gezegd had ik The Following al een beetje opgegeven. Het niveau en de spanningsboog daalden zo ontzettend snel halverwege het seizoen; ik had niet verwacht dat dit nog goed ging komen. Maar petje af voor de scriptschrijvers! In de laatste paar afleveringen werden we getrakteerd op een steeds labieler wordende Joe Carrol en een Ryan Hardy met meer zelfvertrouwen, die de strijd ondanks zijn instabiele hart toch nog aankon. En stiekem moest ik wel een beetje lachen om de jonge FBI-agent Mike Weston, die belachelijk veel klappen moest opvangen maar blijkbaar niet kapot te krijgen is. Wat een held.

Grootste teleurstelling in de serie blijft de bad guy. James Purefoy is voor mij nog steeds niet overtuigend genoeg als sekteleider en psychopatische seriemoordenaar. Na een heel seizoen is het me nog steeds niet duidelijk wat hem zo angstwekkend en dominant maakt. Bijna het hele seizoen zit hij op zijn reet achter een bureautje. En op de momenten dat hij zijn stem verheft veranderen zijn volgers direct in makke schaapjes. Laat me niet lachen. Wat ik een beetje vrees is dat het makste schaap van allemaal – de kortharige follower Emma – in de voetstappen van Joe Carroll zal treden om zijn werk af te maken. Dikke kans dat ik dan alsnog afhaak.

Toch zijn Jorik en Wendy best positief over The Following

We begonnen deze serie met scepsis. En hoewel de laatste afleveringen veel goedmaken, is deze scepsis nog lang niet verdwenen. Misschien is het zelfs wel verhoogd. Want er gebeuren zoveel onverwachte en heerlijk nare dingen in de finale, dat je je afvraagt hoe ze dit gaan oppakken in het tweede seizoen. In ieder geval is het nog even wachten op antwoord. Want hoewel al aangekondigd is dat zender FOX de serie heeft vernieuwd, weten we niet wanneer het nieuwe seizoen zal aanvangen. Afwachten dus!

The post The Following: scepsis overwonnen? appeared first on PopcornCulture.